|
در زندان بزرگ تری
هستيم
شيرکو جهاني در گفت و
گو با
سامان رسول پور
سه شنبه 17 بهمن
1385 [2007.02.06]
شيرکو جهاني، روزنامه نگار مستقل و عضو سازمان
دفاع از حقوق بشر کردستان، پس از
تحمل 210 روز حبس با قرار وثيقه از زندان آزاد شد.
وي پس از آزادي در گفت و گو با
روز تاکيد کرد "در کشوري که احمدي نژاد بر آن
حکومت مي کند، مجالي براي فعاليت هاي
مدني نيست."
اين روزنامه نگار مهابادي در روزهاي نخست بازداشتش
در اعتراض به آنچه که خود
"بازداشت
غير قانوني" عنوان مي کند، دست به اعتصاب غذا زد.
بعد از سپري شدن دو هفته
از اعتصاب، او به بازداشتگاه اداره اطلاعات اروميه
منتقل شد. اين انتقال همراه با
ادامه اعتصاب، شايعاتي را در ارتباط با "مرگ
احتمالي" وي در زندان دامن زد. با
انتشار اين خبر، نهادهايي همچون گزارشگران بدون
مرز و سازمان دفاع از حقوق بشر
کردستان، با صدور بيانيه هايي اعتراض و نگراني خود
را از وضعيت و مکان نگهداري
شيرکو حهاني اعلام کردند که بلافاصله اين خبر از
سوي مسئولان تکذيب شد.
شيرکو جهاني در گفتگو با روز نخست در ارتباط با
علل بازداشت و اتهامات وارده
چنين مي گويد:" در حقيقت ابتدا تحت عنوان احضار به
دادگاه انقلاب جهت پاره اي
توضيحات در مورد پرونده يکي از دوستانم که از
مدافعين حقوق بشر است به دادگاه فرا
خوانده شدم. يعني ادعا شد که من در مقام متهم در
دادگاه حاضر نميشوم، اما متاسفانه
به محض مراجعه به دادگاه دستور بازداشت از سوي
بازپرس ظاهري صادر شد و بلافاصله من
را به زندان مهاباد انتقال دادند".
اتهاماتي که در مراحل بازپرسي به شيرکو جهاني وارد
شدند "اقدام عليه امنيت ملي"
و "مصاحبه با رسانه هاي خارج از کشور" بود که وي
مي گويد: "من اين اتهامات را مطلقا
نپذيرفتم. اولين اتهام يعني اقدام عليه امنيت ملي،
در واقع به دفاع ما از خانم سروه
کامکار مربوط مي شود که فعال حقوق بشر استاو در
زمستان سال گذشته به شيوه عجيبي، از
سوي تعدادي از ماموران وابسته به نهادهاي امنيتي-
نظامي در مرکز شهر مهاباد ربوده
شد و مورد ضرب و شتم قرار گرفت. در اينجا بود که
ما به اتفاق دوستان براي آزادي وي
و اعتراض به اين شيوه برخورد با يک زن آنهم در
مرکز شهر، به فرمانداري مراجعه کرديم
تا جهت برگزاري يک ميتينگ مسالمت آميز مجوز کسب
کنيم. البته مسئولان مربوطه در آغاز
اين پيشنهاد ما را قبول کردنداما روز دريافت مجوز
از اين کار شانه خالي کرده و حتي
جواب تلفنهاي ما را هم ندادند".
در ادامه گفتگو، شيرکو جهاني به تشريح مورد دوم که
مصاحبه با رسانه هاي خارج از
کشور بوده مي پردازد و بر اين باور است که چند
مصاحبه اي که با رسانه ها داشته، به
هيچ وجه مورد دار نبوده و از محتواي آنها نميتوان
اشکال و يا اتهام خاصي بيرون
کشيد. وي به اين مسئله اشاره مي کند که حتي نسخه
مکتوب و يا فايل مصاحبه ها هم وجود
نداشت و خاطر نشان مي سازد: "جالب است که در طول
مدت بازداشت، هرگز هيچ گونه صداي
ضبط شده و يا متني را در اين ارتباط ارائه ندادند
و من هم همواره بر اين مسئله
پافشاري کرده ام که مصاحبه به هيچ عنوان جرم نبوده
و حتي مصاحبه هايي هم که صورت
گرفته هيچ نوع کذب و يا تشويشي در آنها وجود
نداشته است. حتي بارها از من پرسيدند
با کدام رسانه مصاحبه داشته اي که البته اين همان
پرسشي بود که من بايد از آنها مي
پرسيدم."
شيرکو جهاني هدف از بازداشت خودش را به نوعي
"ترساندن و زهر چشم گرفتن" مي داند
و به اين ترتيب اهداف آنان را از اين فشارها بر
زبان مي آورد و نتيجه مي گيرد: "در
کشوري که احمدي نژاد حکومت مي کند ديگر مجالي براي
فعاليتهاي مدني و روزنامه نگاري
و حتي قوانين جاري هم وجود ندارد و همانطور که خود
بازجوها به من گفتند، در ايران
قدرت فقط ما هستيم يعني نهادهاي امنيتي و..."
او در مورد انتشار شايعه مرگش در زندان که
نگرانيهاي زيادي را دامن زد چنين
اظهار نظر مي کند: "آن موقع من در سلول انفرادي
بودم و در بازگرداندنم به زندان
مهاباد به اين مسئله پي بردم."
وي بر اين باور است که انتشار چنين شايعاتي تنها
اين را نشان مي دهد که در
زندانهاي ايران هر رويدادي ممکن است و مي افزايد:
"با اين کار آنها خواستند عکس
العمل خانواده و جامعه را محک کرده باشند و در
واقع عکس العمل رسانه ها و نهادهاي
مدافع حقوق بشر هم ضربه اي بود به خودشان."
در پايان، شيرکو جهاني نظراتش را پيرامون وضعيت
آزاديها و حقوق شهروندي در ايران
چنين بيان مي کند: "در جايي که مفاهيمي همچون
آزادي بيان و عقيده و.. وجود نداشته
باشد در حقيقت زندان بزرگتري و جود دارد و ما هم
نفس مي کشيم اما بسان مردگاني
هستيم که مجبورمان مي کنند طوري زندگي کنيم که
خلاف ميل و عقيده خودمان است".
شيرکو جهاني که با قرار وثيقه از زندان آزاد شده و
در طول مدت بازداشت بدون وکيل
مدافع بوده است، در حال حاضر هم با سازمان دفاع از
حقوق بشر کردستان همکاري
دارد.
مافی بڵاوکردنهوهی ئهم
بابهته بۆ ههڵوێست پارێزراوه ، به هێنانی ناوی سهرچاوه
کهڵک وهرگرتن لهم بابهته ئازاده
|
