دیزاینی پێشوو    نووسه‌ران   ‌  سیاسی     نه‌ته‌وه‌یی     دێموکراسی     ئه‌زمونی‌خه‌بات     هـونــه‌ر     تـه‌نــز     وتووێژ     فارسی     پێوه‌ندی   

کوچ

پرویز میرمکری

سوزش  زمهریری  نسیم باد   بر سینه روزنه های  پاییزی  با مداد 

اهلی شدن  در بستر  یک  خاطره  قدیمی  و  شاد 

ارتعا ش  خفیف پرده های  پنجره   از روزنه ی حنجره ی فریاد

قایقی  آراسته   در دریای  رویایی  محقر  نجات  

باران و  گونه ی  خیس

رد پای  پا  به  پای  یک غم دردانه اند    

روایت نهایت شب های جام در نیافتن هم پیاله

 و باور این سر انجام نیست  .

و 

نخستین  فصل این ایام نیست  با نو 

که شب از نیمه می گذرد

اما خواب پریده  حتی در گلوی  ناودان این بام  نیست 

قرار بر این اگر با شد  که گریست

باید با  طغیان  شراب  در  میخانه  زیست   

پل ها را شکست

سنگ ها را کوچ  داد

به تخریب آسمان نشست

ابر  را  ویران کرد

باران را شست

با هوای تازه بارید و دیوانه زیست

 غبار یاد یاران را از مژگان دشت های فاصله  باران

 ابر های هفت آسمان نمی شوید

باید که  آرامش  اهریمنی  ددان را  بر فراز هفت قاره ی جهان

یا شعر و اشاره و  دندان  بال  بزنیم    .

با نو  

پنجره را گشاده ام 

دل به گوش  باد  نهاده ام 

رو به مسافت  من  و  تو  ایستاده ام

هنوز آن عاشق خراب  هم نشین باده ام

که هر چند  کوچه خالی از  گذر بود

خبال نیز زیر نظر بود

قدم های من   سرای تو بود

و تهی می شدند  رمال ها از علم نیرنگ  و قانون سجود

پل  حریری  رابطه  می شد  صدای تو  بدون  گفت و شنود 

 و

چشم های  تو  زیبا ترین  یادگار  آن وداع  ناتمام  بود

تا به صدای قدم های  دو باره  رویای تو خو کردم

با نو

خانه ی ما  فقط آن  جهار دیواری کاهگلی  نبود

چون بوی کوهستان را می داد

    خاکسترش کردند و  هدیه دادند  به  باد 

بهار ما فقط  آن  با غجه سبز و  جوان  نبود

قامت گل که در آن  قد  کشید  پیرش کردند و کبود

روزگار تشنه ی ماهی  را با هزار  هراس   ماندگار

 بر  سنگ ریزه های ساحل  پایکوبی  می کردند

رود به حجم  آهی  از آب کوتاهی می کرد

و چون دگر بار سراب  چشمه ی نباشد که از  مردمک تشنه ی چشم عبور کند

پلک هایم  را از  سنگ  می تراشم

گونه ی  هزار  جویبار  و باد دریایی را  می خراشم

بر آستانه  باد یه های  رنگ پریده  با انتظاری که آبستن  بی قراریست

  در تدارک یاغی شدنم 

صباحی چند  اگر   زنده  بمانم 

شاعر  خواهم  شد   و 

 سخت برای دلتنگی هایم   نگرانم

که ماه را  با چنگ  سنگ  پرتاب  می کنم     .

با نو

خواب از چشم حادثه  پرید

و دیدیم  که سینه  ریز  گردن ماه جای لب بوسه ی کرگد نها یی ست

که  آگاه  از وسوسه های  رها یی  ما بودند

به آبی آسمان  اگر دل باخته  بودیم

رودخانه ها لبه تیز  دندان های قلاب نمی شدند

در دغدغه و پریشانی ما شیفتگی را آسان  و تشنگی را فراوان  نمی شناختند 

و می توانستیم شاید در غیبت  طولا نی چراغ

 با  آواز بی کلام همسایه  جغد را از باغ متواری کنیم  .

با نو 

در همه آن سالهای  بی ترانه  و سکوت کور کرانه

هنگامی که انسان ها را تا محراب مسجد  و لب زالوی  خمینی  به زانو   می کشیدند 

که از مهر بانی  باید  دست می کشیدند

فقط  در حجم گوشتی  این قلب  بی قرار  نبود  که می تپیدم

هزار شعر زخمی  در نگاه تو  تاب  می خوردند

چشمان نگران  تو  آواز نهان  جهان بود

و گیسوی پریشا نت  ساز  آویخته از شا نه ی بلوری    عشق و  ترس

اما  با نوی  من

می لرزید زانوی  من

تا با تو سال های صبوری را بنوازیم 

می دانم   ماه   هنوز هم در چشمان شرقی تو  واژگون می شود  .

پرویز

1995

از کتاب صخره های تبعیدی              

بۆ ناردنی کۆمێنت یا روانگه‌ و بۆچوونی خۆت له‌سه‌ر ئه‌م بابه‌ته‌، له‌م فۆرمه‌ که‌لک وه‌رگره‌

‌

هه‌ر بابه‌تێک له‌ لایه‌کی دیکه‌ بڵاو بکرێته‌وه‌ له‌ هه‌ڵوێست دا  ئارشیڤ ناکرێت          Copyright © 2004-2010               Helwist.com