|
اعدام
سیاسی فعالین سیاسی ــ مدنی و وظایف پیش روی ما
امير
بابكري
به دنبال اعدام دسته جمعی فعالین سیاسی و
مدنی کرد و ایرانی ؛معلم شهید فرزاد کمانگر،فرهاد
وکیلی،علی حیدریان و مهدی اسلامی و شههید شیرین
علمهولی در 9 ماه می 2010 حداقل برای ادای
احترام به این شهیدان و خصوصا برای یاد و مد نظر
قرار دادن آخرین انتقادات استاد کمانگر که در
آخرین گفتههای خود خطاب به همهی ما در روزهای
قبل از اعدام ارائه کرده بود و بتوانیم با
سربلندی و وجدانی راحت یادشان را گرامی بداریم
لازم است چند موضوع را به بحث گذاشته وتوجه خود
را بر مسائلی معطوف داریم که از این پس لازم است
کار و برنامهی روزانه ودغدغهی خاطر فعالین حقوق
بشر و روزنامهنویسان و نویسندگان و حتی سازمانهای
سیاسی و مدنی باشد.
در مورد شخصیت و افکار و عظمت این
شهیدان و هر چند بسیار نوشته و گفته شدهاست اما
اگر بخواهیم عظمت و بزرگی این شهیدان و زندگی و
مبارزه آنان طی روند دادگاهی تا به روز و لحظهی
اعدام شان بنویسیم، نیازمند شرح و تاویل عمیق
اجتماعی و تاریخی موضوع هستیم. تحقیق در مورد
پروندهی استاد کمانگر و همراهان شهیدش از طرفی و
اعدام شهید شیرین اگر خارج از رهگذر تاریخی و
اجتماعی باشد قادر نخواهد بود جوابگوبوده ونمی
تواند حقیقت موضوع را تبیین کرده و حق مطلب را
ادا کند.زیرا اینان قبل از اینکه حامل پیام و
فایل فردی ــ حقوقی باشند حامل پیامی انسانی،ملی و
مبارزاتی و انقلابی در عرصهی تاریخ اجتماعی
جغرافیایی بودند که در آن زندگی کرده بودند. از
طرف دیگردر مسئلهی اعدام شیرین علمهولیئ باید قبل
از هر چیز بهدار آویختن فکر و اندیشهی زن آزاد
را در شخصیت شیرین نظارهگر باشیم. از این رهیافت
باید گفت که محدود کردن این رویداد در چهارچوب
اعدام 5 نفر اشتباهی روش شناسانه بوده کج فهمی
بزرگی است از این رویداد تراژیک.در این مجال قصد
دارم که همچون مقدمهای به چهار چوب وظایف پیش
روی فعالین حقوق بشر اشاره نمایم و تحلیل فلسفی و
تئۆریکی رخداد مذبور را در چشم انداز زمان و مکان
و تاریخ اجتماعی آن را در مجالی دیگر تشریح خواهیم
کرد.
بعد ازتلاش و کوشش فراون و تعقیب مداوم
بخش عظیمی از نهادها و سازمان های حقوق بشر و
خصوصا جمعیت حقوق بشر کردستان (kmmk)
برای توقف حکم اعدام استاد کمانگر و همراهانش
مشاهده نمودیم که صاحبان قدرت در ایران علیرغم
شرایط بحرانی خارجی و داخلی خود در اعدام
عزیزانمان درنگ نکرد و از بهدار آویختن جوانان و
فعالین سیاسی و مدنی خلق تردید به دل راه نداد .
این بدان معناست که در عصر حاکمیت دولتها و در
عصر حاکمیت ذهنیت اقتدار و دسپوتیک با سیستم هایی
روبهرو هستیم که حتی در لحظهی استیصال و در دم
مرگ نیز حاضر نیستند به معیارهای زندگی آزاد و
حقوق انسان ها اعتراف کنند. این حقیقت ژرفنا و
جدیت ذهنیت دولت و اقتدار را خصوصا در این اقلیم
از جهان را میرساند و این مسئولیت فعالین حقوق بشر
را صدچندان سنگین وضروریتر میسازد. لازم است
تلاشهایی که تا اکنون در چهارچوب پشتیبانی کردن
از کیس شمار مشخصی از زندانیان سیاسی و مدنی
گسترش داده و ضمن این کار باید تلاشهایمان در جهت
تاکید بر برداشتن حکم اعدام به کلی حتی هر گونه
حکمی که به دلیل جدایی فکر و اندیشه صادر و
تحمیل میگردد توسعه یابد.
قابل ذکر است که تلاش در جهت کار بر روی
پروندهی آن دسته از زندانیانی که هر لحظه تحت
خطر اعدام هستند نیازی فوری بوده تاکید بر
پرونده های مذکور به دور از کلی گویی کار کردن
بر روی سوژههای واقعی وملموس میباشد و این امر
ضرورتی اورژانسی و فوری می باشد. اما همچون
دیدگاهی اساسی و ریشهای لازم است تاکید بر برداشت
حکم اعدام به طور کلی بشود.کار در این موضوع به
امری روزانه برای فعالین تبدیل شود. اعدام همچون
جرمی دسته جمعی برنامهریزی شده توسط عدهای
انسان (عموما دولتها) بر علیه فرد یا گروه دیگر
انسانها تحت عنوان قصاص یا هر نام دیگر و یا به
نام اجرای احکام دینی و یا تحت لوای حفظ شرف و
ناموس و... کرداری ددمنشانه و محکوم بوده وباید
از میان برداشته شود. زیرا حکم اعدام قبل از هر
چیز و به هر بهانهای باشد ابزاریست در دست دولت
ها برای کشتن وخفهکردن امید به زندگی آزاد و
سرکوب افکار مخالف سیستمها. لازم است تلاشهایمان
را جدیتر کرده و نگذاریم که صاحبان قدرت برای
ضمانت زندگی سراسر بحرانی و تهی از زیبایی خود
متوسل به اعدام شوند.
از طرف دیگر گامهای عملی و لازم در داخل و
خارج باید برداشته شود همهی مردم و خصوصا فعالین
حقوق بشر توان خود را تا سطح بالاتری ارتقاء بخشند
در جهت استفاده از ظرفیت و پتانسیل قانونی و
حقوقی ای که در کشور های متکی بر چوبهی دار ــ
مانند ایران ــ ، تا زندانیان حداقل از حقوق و
بخشنامه های محدود و تنگ نظرانهی موجود برخوردار
بوده وبر زندانیان تبعیض های جنسیتی،ملی و دینی و
مذهبی اعمال نگردد و در داخل دستگاه سرکوب سیستم
از تبعیض و ناعدالتی مضاعف جلوگیری شود. همچنانکه
می دانیم در جریان اعدام شهیدان اخیر استاد کمانگر
و همراهانش آشکارا کلیه ی قوانین و بخشنامه های
داخلی و روند طبیعی پرونده ها بو آسانی به باد
فراموشی سپرده شد. گفته های حکیمانه و دقیق
استاد کمانگر در آخرین روزهای زندگیش که حاوی
اشارات و انتقادات و هشدارهایی که داده بود و
حتی پیش بینی تاریخی ای که در مورد احتمال
اعدامشان در حول و حوش سالروز 22 خرداد و با همان
دقت و تیز بینی که از خصوصیات شخصیتی استاد بود
پیش بینی قربانی کردن کردها را کرده بود برای
ترساندن مرکز و سایرین، اثبات ضرورت ادعای فوق ما
می باشد.
در آخر باید تاکید بر لزوم تلاشی فراگیر
و همهجانبه از داخل زندانها تا شرق کردستان و
سرتاسر ایران و از آنجا تا مقیمین خارج مستمر و
برنامهریزی شده فعالیت شود در جهت:
1)تلاش برای حذف حکم اعدام به طور کلی و به
هربهانهای
2)تلاش جدی فوری و اورژانسی برای بهروز کردن
وآشکار وضع زندانیانی که هر لحظه از زندگی خود
را زیر خطر طناب دار به سر می برند صرف نظر از
ملیت و دین و یا گرایشات سیاسی مختلف.
3)تلاش برای مجبور کردن رژیم و کاربدستان سیستم
قضایی برای مد نظر قراردادن قوانین وحقوق
زندانیان و اجرای عملی پیمان نامههای بین المللی
و حقوق بشری که ایران بیباکانه امضاء میکند و بی
شرمانه اجرایشان نمی کند.
4)لازم است مردم واکنشی که در قالب اعتصاب عمومی
نشان داد را همچون یک سنت اخلاقی ادامه داده و
همیشه از جوانان ومقاومت کنندگان داخل زندانها
که بها ونیرو و شرف خلق هستند پشتیبانی کند زیرا
هر گونه کوتاهی دلیلی به دست رژیم می دهد تا بی
شرمانه و افسار گسیخته فرزاد،فرهاد،علی ،مهدی و
شیرین هایمان را به طناب بیعدالتی و ارتجاع
بسپارد.
بۆ ناردنی کۆمێنت یا روانگه و
بۆچوونی خۆت لهسهر ئهم بابهته، لهم فۆرمه
کهلک وهرگره
|
